Η γόνδολα της ζωής μου

Αγαπώ τις γόνδολες. Σαν σύμβολο της πανέμορφης Βενετίας και της ποιητικής της μελαγχολίας αλλά και στη σύγχρονη πραγματικότητα σαν ένα μέσο μεταφοράς στα υδάτινα κανάλια της Γαληνοτάτης. Όταν πήγα στη Βενετία, οι γόνδολες μου άρεσαν ακόμα πιο πολύ από ό,τι είχα φανταστεί και είχα δει στα έργα και στις φωτογραφίες. Οι γόνδολες είναι επιβλητικές αλλά και ρομαντικές έτσι που γαλήνια σκίζουν τα νερά της λιμνοθάλασσας … Συνεχίστε την ανάγνωση Η γόνδολα της ζωής μου

Ώρα για γιορτή!

  Τα Χριστούγεννα είναι για μένα αντίσταση στην σκοτεινιά του χειμώνα, στη μιζέρια της κρίσης, στη μαυρίλα των καιρών μας. Ας  βρέχει έξω, ας χιονίζει, μέσα το σπίτι είναι ζεστό, στολισμένο, γιορτινό, γεμάτο από μυρωδιές από  φρεσκοφουρνισμένα φαγητά και γλυκά.  Στην γωνία στέκει το χριστουγεννιάτικο δέντρο, φορτωμένο φωτάκια και στολίδια, κάθε χρόνο, πιο όμορφο και ζωντανό.Τα παιδιά παίζουν, γελούν, ανοίγουν δώρα κι οι μεγάλοι τα βλέπουν και χαίρονται. … Συνεχίστε την ανάγνωση Ώρα για γιορτή!

Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο

Εγώ σε μικρή ηλικία στο σπίτι μου στην Καβάλα. Διαβάζεται μονορούφι. Ο λόγος ρέει σαν χείμαρρος και σε παρασέρνει. Μια προσωπική ιστορία. Ένα κομμάτι της ιστορίας της χώρας μας. Μια συγκινητική γραφή. Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Άλκη Ζέη αυτοβιογραφείται στο Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο. Ένιωσα ωραία, οικεία, διαβάζοντας το βιβλίο. Ένιωσα μια ασφάλεια μέσα στις σελίδες του. Η συγγραφέας των δικών μας ηρώων μιλάει για μια … Συνεχίστε την ανάγνωση Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο