Όταν έχεις κατεβασμένα τα στόρια, δεν μπαίνει ο ήλιος. Αλλά το φως υπάρχει εκεί έξω. Αρκεί να σηκώσεις λίγο τα στόρια για να μπει από τη χαραμάδα ο ήλιος και να εισχωρήσει στη ζωή σου η ελπίδα και η αισιοδοξία.

Το ξέρω ότι καμμιά φορά θέλουμε το σκοτάδι, κι ας είναι θλιβερό, ανησυχητικό και μελαγχολικό. Το αποζητούμε γιατί το φως μας θυμίζει τι χάσαμε, σε τι ελπίσαμε και δεν ήρθε, δεν έγινε. Τότε κρατάμε τα στόρια κατεβασμένα μέσα μας. Κλεινόμαστε μέσα στο σκοτάδι της ύπαρξής μας από φόβο, θυμό και πίκρα.

Δεν χρειάζεται να ανοίξεις όλα τα στόρια κι όλα τα παράθυρα. Ένα μικρό φως φτάνει για να μην χαθείς. Θα ‘ρθει και μια μέρα που θα σηκώσεις τα στόρια μέχρι πάνω.

Τότε θα δεις. Ο ήλιος δεν έφυγε ποτέ.